Het verhaal van: Karel Emons

Het verhaal van: Karel Emons

Acht jaar geleden raakte Karel Emons betrokken bij een zwaar bedrijfsongeval. Tijdens het lossen van glasplaten kwamen deze los en werd hij bedolven onder 2 ton glas. Hij raakte zwaar gewond en moest uiteindelijk 7x geopereerd worden aan zijn benen. Door allerlei complicaties werd er zelfs gevreesd voor amputatie van zijn rechter been, maar gelukkig kon hij deze toch behouden.

Bij thuiskomst begon de lange revalidatie met behulp van Erwin van het ESP Centrum. Door deze intensieve begeleiding kan Karel nu weer lopen, fietsen en zelfs weer autorijden! Hij vertelt zijn verhaal en de lange revalidatie die hij heeft afgelegd om te komen waar hij nu is.

“Het was 11 augustus 2011, een normale werkdag. Tijdens het lossen van glasplaten ging het heel erg mis. Wat er precies gebeurde weet ik niet meer, maar ik werd uiteindelijk bedolven onder 2 ton glas. Ik werd wakker in het ziekenhuis in België en was zwaar gewond. Er was een stuk van mijn linker heup afgebroken, mijn rechter been was op meerdere plaatsen gebroken, mijn knie was verbrijzeld en er waren meerdere spieren en zenuwen beschadigd. Ook had ik over mijn hele lichaam snijwonden.

Na een week werd ik vanuit België overgebracht naar de st Maartenskliniek, waar ik gelijk getest werd op de ziekenhuisbacterie. Deze bleek ik gelukkig niet te hebben. Mijn wonden genazen echter niet goed, raakten ontstoken en er werd zelfs gevreesd voor amputatie van mijn rechter been. Door de intensieve verzorging die ik kreeg, is dit gelukkig niet gebeurd en zijn alle wonden uiteindelijk goed genezen.

Na 7 weken in de st Maartenskliniek gelegen te hebben, en uiteindelijk 7 operaties aan mijn benen te ondergaan, mocht ik gelukkig naar huis. Ik moest wel elke dag terug voor de verzorging van mijn wonden, maar ik was in ieder geval weer thuis. Mijn vrouw heeft een jaar onbetaald verlof opgenomen, omdat de verzorging voor mij zo intensief was. Ik zat in een rolstoel, kon niet lopen en lag beneden in de woonkamer op bed.

Erwin woonde destijds om de hoek en kwam al snel langs om te kijken hoe het ging. Hij zorgde ervoor dat er een apparaat kwam waar ik mijn been in moest leggen, om mijn knie te buigen en te strekken. Ik zorgde altijd dat de koffie klaar stond als Erwin kwam. Dan zag ik dat hij eraan kwam.., maar vervolgens was ik hem een tijdje kwijt. Dan stond hij in de keuken zichzelf te voorzien van koffie en chocolade. Als hij dat op had, was het tijd  om te oefenen. Dit deden we drie keer per week, meestal zo’n 3 kwartier.

We gingen langzaam het been meer belasten; eerst met een looprek en later met krukken. Uiteindelijk ben ik heel voorzichtig gestart met traplopen; dat was al een hele overwinning. Ook moest ik weer leren fietsen. Eerst thuis op de hometrainer, later op een gewone fiets. Ik weet het moment nog goed dat Erwin het in zijn hoofd had gehaald om te gaan fietsen. Ik durfde dat echt niet, maar Erwin beloofde dat hij erbij bleef en dat we dit samen zouden doen. Ik vond het doodeng! Uiteindelijk lukte het me wel, wat ik nooit gedacht had! Later ging het fietsen zo goed, dat Erwin mij al hardlopend niet meer bij kon houden haha! Dan moest hij achter me aanrennen terwijl ik hard wegfietste..

Ik heb de overstap gemaakt naar de praktijk toen ik weer zelfstandig kon fietsen. Eerst in de Maasstraat, later naar de Langeweg. Hier oefen ik mijn benen nog steeds 1x per week  en verder word ik regelmatig behandeld om het vocht uit mijn been wat te reduceren. Het ESP centrum voelt voor mij als thuiskomen. Er hangt een gemoedelijke sfeer, een beetje ‘ons kent ons’. Na afloop van de training drinken we altijd koffie met elkaar wat ook erg gezellig is.

Ik heb heel veel te danken aan Erwin en zijn begeleiding, maar natuurlijk ook aan mijn vrouw die mij zo intensief verzorgd heeft. Ik denk niet dat ik nu had kunnen lopen, fietsen of zelfs autorijden als zij er niet waren geweest”

~ Karel Emons